Yani Rüzgâr Her Şeyi Alıp Götürmeyecek

“Oltamın mantarının suda yüzen tuhaf bir metronom gibi batıp çıkmasını izleyerek bekliyorum.
Balıklar bir türlü oltaya gelmiyor ama umurumda değil. Yalnızca bekliyorum ve bu da beklemenin en
az diğerleri kadar iyi bir yolu çünkü her beklemek aynı beklemektir.”

Sık sık Beat Kuşağı’yla anılan, aslında bu kuşaktan da bağımsız özellikleriyle bilinen Richard
Brautigan, geçtiğimiz yüzyılın en özgün anlatıcılarından. Bu farklılığı, sadece iyi hikâyeler bilmesi
değil, aynı zamanda sesinin gücüne hafiflik, hızlılık ve derinlik katabilmesi. Brautigan’ın kurmacaları
roman gibi başlar, şiir gibi akar, öykü gibi ilerler. Ana akımlara mesafesi, tür tutuculuğundan uzak
kalması, az kelimeyle güçlü imgeler oluşturması onu biricik yapar. Diğer romanları arasında yine
farklılığı belirgin olan Yani Rüzgâr Her Şeyi Alıp Götürmeyecek, kendine özgü, kırılgan ve ironik
anlatımıyla çocukluk, yoksulluk, ölüm ve hatırlamanın tuhaf doğası arasında gezinen sarsıcı bir
metin. Önümüzden, her yaştan arkadaşlarıyla, elinde oltası ve bira şişeleri doldurulmuş bebek
arabasıyla dolaşan, II. Dünya Savaşı esnasında ve sonrasında Batı Oregon’da yaşayan bir çocuk
geçiyor.